Rondreis Namibië

Het is zover: met de hele familie op avontuur naar Namibië!

Het is een bestemming waar nog nooit iemand van ons is geweest, maar die al héél lang hoog op onze bucketlist staat: Namibië! We gaan op reis met het hele gezin, inclusief aanhang. De ‘koude kant’ noemen we inmiddels liefdevol de ‘warme kant’, want iedereen is erbij en de voorpret is nu al legendarisch.

Omdat we niets aan het toeval willen overlaten, hebben we de reis laten organiseren door Linda van Noort. Zij kent onze wensen door en door en heeft een fantastische reis op maat voor ons gemaakt. Zo kunnen we straks met een gerust hart en vol vertrouwen aan dit grote avontuur beginnen.

De voorbereiding: paspoorten, prikken en… laagjes!

Als je naar Namibië reist, moet je natuurlijk met een paar dingen rekening houden. Je paspoort moet bijvoorbeeld nog minimaal zes maanden geldig zijn. Dat was voor José direct een goede reden om nog snel een nieuw paspoort aan te vragen!

Ook het visum is tegenwoordig gelukkig zo geregeld. Dat kan online en voor ongeveer € 85,- p.p. krijg je het visum netjes thuisgestuurd.

Daarnaast houden we het weerbericht scherp in de gaten. Wij vertrekken begin juni en dat betekent dat we in het Namibische winterseizoen reizen. Het is er dan heerlijk droog, maar de temperaturen verschillen enorm: ’s ochtends vroeg is het ijskoud, terwijl het ’s middags heerlijk warm wordt. Het devies? Heel veel laagjes kleding mee! Aangezien we vaak vroeg op pad gaan voor een safari, zijn warme kleren echt een must.

Op medisch gebied zijn we goed voorbereid: de standaard EHBO-kit zit in de tas, de DTP-vaccinatie is op orde en we hebben voor de zekerheid een Hepatitis A-prik gehaald. Verder zijn er gelukkig geen verplichte inentingen nodig.

Omdat we ter plaatse ook een aantal binnenlandse vluchten maken, laten we de harde koffers thuis. In plaats daarvan reizen we met flexibele reistassen met wieltjes en rugzakken, met een strikt maximum van 20 kilo bagage per persoon.

Dag van vertrek: Schiphol-hacks en een hilarische boekentip

De laatste week stroomt de familie-groepsapp over van de berichten. De ‘plaszak’ wordt uitvoerig besproken (hierover later meer, haha!) en de laatste checklists worden afgevinkt. Wie neemt welke snacks mee? Welke spelletjes gaan er mee in de handbagage?

Eenmaal op Schiphol verloopt alles op rolletjes. Iedereen is keurig op tijd bij de bagage-drop-off en we kunnen direct door naar de security. Een gouden tip voor iedereen die vanaf Schiphol vliegt: reserveer een dag van tevoren gratis een tijdslot voor de security. Dat kost je letterlijk één minuut werk en je hoeft nul seconden in de rij te staan!

Onze vlucht naar München heeft een half uurtje vertraging, dus hebben we mooi de tijd om nog even de boekenwinkel in te duiken. Mariëlla spot direct een boek met de titel: ‘Hoe vermoord ik mijn familie?’. Hilarisch natuurlijk, maar we hebben haar toch maar vriendelijk verzocht om die deze reis te laten liggen… Na een snelle koffie vliegen we in een uurtje naar München.

Oeps, een klein stressmomentje…

Hoe goed onze voorbereiding ook was: vier mensen uit de groep bleken hun visum niet te hebben uitgeprint. En aangezien ze daar in Afrika nogal streng op zijn, moesten we op de luchthaven van München snel op zoek naar een printer. Gelukkig hielp de vriendelijke luchthavenapotheek ons uit de brand. Vijf euro later hadden we de printjes in de hand. Een kleine prijs voor een stressvrije douanecontrole in Windhoek!

Welkom in Namibië!

De aansluitende vlucht van München naar Windhoek duurt negenenhalf uur. Gelukkig sliepen we alsof we thuis in bed lagen-not. We pakten ruim vijf uur slaap en kwamen verrassend fit aan op Afrikaanse bodem. Bij aankomst stond onze shuttle service ons al op te wachten met een groot bord met onze familienaam erop. Wat een heerlijk welkom!

Voordat we in het busje stappen, regelen we op de luchthaven direct een eSIM voor de telefoon. Een absolute aanrader: voor slechts € 13,- heb je 25 GB internet voor 30 dagen. Zo zijn we onderweg altijd online en kunnen we in geval van nood altijd bellen of navigeren. Allemaal met 10 minuten gefixed.

Tegelijkertijd pinnen we hier meteen de nodige cash. Hoewel je op veel plekken met creditcard kunt betalen, is contant geld in Namibië onmisbaar. Handig voor fooien, maar zéker ook voor die typische ‘we-zien-wel-momentjes’ onderweg, waarbij een creditcard simpelweg niet geaccepteerd wordt.
De kop is eraf, de reis is begonnen. Namibië, we zijn er klaar voor!

Onze eerste stop: Dromen bij Droombos en links rijden! 🇳🇦

Onze allereerste locatie in Windhoek heet Droombos en geloof ons: het is werkelijk een droombestemming! Het is een prachtig complex waar de plantjes momenteel helaas nog in het plastic staan ingepakt — maar hey, de winter is hier net ten einde, dus dat vergeven we ze meteen. Onze luxe kamer heeft een gigantisch ligbad en een zéér uitnodigend bed dat op ons staat te wachten. Maar aangezien het pas 11 uur ’s ochtends is, starten we eerst lekker met een uitgebreid ontbijt.

De rest van de dag? Heel relaxed. We hangen wat rond bij het zwembad en rond een uur of vier vinden we het wel tijd voor de borrel. Na een fantastisch diner is de batterij echter helemaal leeg; de nachtvlucht hakte er stiekem toch best wel in. Om half 9 ligt iedereen dan ook al diep in zeil.

Roadtrip-ready: Tenten op het dak en links rijden

Na een klokje van wel 11 uur te hebben geslapen, doen we het ’s ochtends lekker rustig aan. Tijd voor het echte werk: onze kampeerauto’s staan klaar! We krijgen een uitgebreide briefing over de daktenten en alles wat er aan boord van onze rijdende hotels te vinden is.

Links rijden!

Bij het wegrijden is het natuurlijk wel even opletten geblazen, want ze rijden hier aan de linkerkant van de weg! Na onze reis door Australië zijn wij dat inmiddels wel gewend, en de andere twee chauffeurs volgen ons gelukkig op de voet. Het is gelukkig niet al te druk op de weg, dus we rijden gewoon rustig en voorzichtig in colonne achter elkaar.

Hamsteren bij de Spar 🛒

Onze allereerste stop is de Spar-supermarkt in Windhoek. Terwijl we erheen rijden, duimen we stiekem dat deze op zondag wel open is. En of ‘ie open is! Het is er een drukte van belang. Omdat we vanavond voor het eerst zelf gaan koken, moeten we flink inslaan. De rolverdeling is al snel duidelijk: de meiden bekommeren zich om het brood, de salades en — onmisbaar in Namibië — de Braaisaus! De mannen koersen direct af op het vloeibare goud en de borrelhapjes, maar lopen tegen een kleine Namibische drooglegging aan: op zondag mag er in de supermarkt namelijk geen alcohol worden verkocht…

Gelukkig laten de mannen zich niet zomaar uit het veld slaan. Er wordt meteen een creatieve noodoplossing bedacht en de nodige biertjes en wijntjes worden gewoon vloeibaar binnengesmokkeld via het naastgelegen restaurant. Missie geslaagd!

Voor we het weten zijn we een uur verder. De koelkasten zijn vol, de buit is binnen en wij zijn helemaal klaar voor de start. Op naar onze allereerste kampeerbestemming, een rit van ruim drie uur door het prachtige Namibische landschap. Let’s go! Illegale wijn en bubbels bij Bagatelle Camp Site 🥂

Met een paar korte stops onderweg — we moesten natuurlijk hout halen voor het kampvuur én Mario wist bij een tankstation ook nog eens illegaal twee flessen wijn te scoren (de drankvoorraad is heilig!) — komen we rond vijf uur ’s middags aan bij Bagatelle Kalahari Game Ranch.

En wauw, wéér zo’n betoverend plekje! We worden super hartelijk onthaald met een heerlijk glaasje bubbels. Na de verplichte groepsfoto rijden we met de auto’s door naar onze eigen kampeerplek, waar we twee ruime standplaatsen hebben. Omdat de avond hier snel invalt, steken we meteen de handen uit de mouwen. Iedereen zet in recordtempo zijn tent op en we droppen de bagage in het bijgebouwtje, waar gelukkig een eigen douche en toilet bij zitten.

Braai-time! 🔥

Inmiddels heeft ‘chef’ Giacomo de braai al flink aanstaan en helpt iedereen mee met de voorbereidingen voor de barbecue. Het is een supergezellige avond onder de sterrenhemel, maar de vermoeidheid slaat uiteindelijk toch weer toe. Voor we het weten ligt iedereen rond 10 uur heerlijk in de tent.

Primitief vs. Luxe: Het daktent-experiment

Het idee om in zo’n tent op het dak te slapen kwam trouwens niet écht bij José vandaan, maar was een vurige wens van de kinderen. Blijkbaar is de beleving in de media zó groot dat kamperen op het dak er gewoon écht bij hoort in Namibië.

Uiteindelijk hebben we een hele goede tussenweg gekozen: we beginnen de reis met de eerste vier nachtjes lekker ‘primitief’ kamperen om het échte Afrika-gevoel te ervaren, en daarna verruilen we de daktent voor wat meer comfortabele locaties. Het beste van twee werelden! Op naar nacht nummer één in de buitenlucht…

Sterrenkijken, daktent-struggles en bibberen in de jeep 🌌🦁

De kop is eraf: onze allereerste nacht kamperen zit erop en wat was het ontzettend leuk! Na een heerlijke barbecue werden we getrakteerd op iets wat Namibië echt uniek maakt: de sterrenhemel. Zonder enige lichtvervuiling zie je hier de meest waanzinnige sterren aan de hemel staan. Gelukkig hadden we Dagmar als onze eigen sterrenkundige bij ons, die ons van alles leerde over de Melkweg en de verschillende sterrenbeelden.

Na de nodige Windhoek-biertjes en de Zuid-Afrikaanse wijn (bedankt nog, Mario!) kropen we onze daktenten in. Goed aangekleed, want we waren gewaarschuwd dat de nachten hier ijskoud kunnen zijn. Gelukkig viel dat reuze mee! Het comfort blijft natuurlijk op campingniveau, maar we hebben prima geslapen.

De ultieme daktent-angst… 🚽

De grootste angst van José was om er ’s nachts uit te moeten voor het toilet. Want zie je jezelf in het pikkedonker al dat enge, steile trappetje afklauteren? Vóór vertrek had ik online al de gouden tip gevonden en een ‘plaszak’ meegenomen. Ideaal bedacht, maar in de praktijk in zo’n klein minitentje is het natuurlijk nog best een heel onhandig gedoe. Gelukkig bleek het deze nacht niet nodig. Duimen dat we ook de komende nachten gewoon in één ruk kunnen doorslapen!

Koffie, cake en neushoorns spotten

De volgende ochtend ging de wekker al onbarmhartig vroeg: om 6:30 uur! Om 7:00 uur stipt stond de gids namelijk klaar om ons op te halen voor een game drive door het park. Lekker ongedoucht, met alleen de tanden gepoetst en gewapend met zo ongeveer álle laagjes kleding die we bij ons hadden, gingen we op pad.

En die laagjes waren nodig ook! Het is echt behoorlijk fris in de ochtend en we zaten in de open jeep in het begin flink te bibberen. Gelukkig lagen er warme kleedjes voor ons klaar. Onze chauffeur was zó enthousiast dat hij geen rust had voordat hij ons de neushoorn Bella, Grace & Bruno had laten zien. En ja hoor, missie geslaagd! 🦏

Bijna drie uur lang hebben we rondgereden. Terwijl de zon langzaam opkwam en het landschap magisch kleurde, genoten we tussendoor van een lekker bakkie koffie met cake. Een absolute topochtend vol gezelligheid en prachtige uitzichten!

Relaxen met struisvogels en de trots van Namibië 🦩🍰

De middag besteden we op de best mogelijke manier: lekker luieren bij het zwembad van de Bagatelle Kalahari Game Ranch. En geloof ons, dit is echt een hilarische en surrealistische plek. Terwijl je op je handdoekje ligt te zonnen, wandelen de struisvogels, de kudoes én de Oryx (dé trots en het nationale dier van Namibië!) gewoon relaxed langs het zwembad. Ze voelen zich hier compleet thuis en horen inmiddels echt bij de ranch-familie. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is!

Na een heerlijke lunch was het tijd voor het vaste ‘koffie-en-cake-uurtje’. Eindelijk scoorden Giacomo en Mariella dat extra stuk chocoladetaart waar ze hun oog al op hadden laten vallen. Je ziet die gigantische, waanzinnige taarten hier werkelijk overal, maar nu moesten ze natuurlijk ook écht even geproefd worden. Goedgekeurd!

Op de planning… 🐆🌅

We blijven niet de hele dag lui achteroverleunen, want er staat zometeen weer wat cools op het programma. We gaan op bezoek bij de cheeta-opvang en sluiten de dag af met een échte Afrikaanse sundowner (een drankje tijdens de zonsondergang). Wij hebben er nu al zin in!

Van een ‘luie’ cheeta-farm naar een magische sundowner

We zaten helemaal klaar voor een flinke roadtrip naar de lokale cheeta-farm, maar wat bleek? Het was welgeteld 100 meter rijden! Eenmaal daar zagen we hoe twee cheeta’s gevoerd werden. Eerlijk is eerlijk: heel spannend was het spektakel niet. Wat wel diepe indruk maakte, was het verhaal erachter. Dit opvangcentrum ontfermt zich over jonge cheeta’s die door hun moeder zijn verlaten of waarvan de moeder is doodgeschoten door boeren. Een prachtig en dankbaar initiatief, al blijft het triest dat deze dieren daardoor nooit meer helemaal in het wild kunnen worden uitgezet.

Gelukkig wachtte er later op de dag wél een spectaculair hoogtepunt op ons: de Sundowner midden in de wildernis. Er werd keurig een tafeltje gedekt, de glazen glansden in de avondzon en de gin-tonics, wijn en verrukkelijke hapjes stonden klaar. Tijdens dit supergezellige moment maakten we kennis met een jong stel dat op huwelijksreis was. Heel grappig detail: we wisten toen nog niet dat we dit honeymoon-koppel tijdens de rest van onze reis nog héél vaak tegen zouden gaan komen!

Dineren onder de sterren en een frisse nacht

Voor de avond hadden we gereserveerd op de gameranch. We konden zo aanschuiven aan prachtig gedekte tafels, buiten in de frisse lucht. De sfeer zat er goed in en we hebben ontzettend genoten en het reuze gezellig gehad met elkaar. Na al die gezelligheid kropen we lekker op tijd onder de wol. En dat was nodig ook, want deze nacht was een stuk kouder dan de vorige!

Chef eieren, guacamole en… Oevowevo!

De volgende ochtend besloten we rond 8:30 uur te gaan ontbijten. Mario en ik konden gezellig aanschuiven bij de buren: Giacomo, Dagmar, Mariella en Maks. Het is heerlijk om te zien hoe iedereen in de groep inmiddels zijn eigen vaste taak heeft ontdekt. Maks is de onbetwiste chef eieren en Dagmar tovert de heerlijkste sandwiches tevoorschijn met guacamole, gesneden tomaat en natuurlijk een eitje en de lekkerste avocado.

Na het ontbijt liepen we naar het restaurant voor een goede bak koffie. Mariella was direct in haar sas met de Jack Russells die daar vrolijk rondliepen — haar absolute favoriete honden. Inmiddels heeft ze ze allemaal een naam gegeven: Jacky, Trudy en… Uvuvwevwevwe. En dat komt van uvuvwevwevwe onyetenyevwe ugwemubwem ossas haha. Die laatste, geniale Afrikaanse naam is door Giacomo bedacht. We liggen er nu al constant dubbel om, en deze hilarische naam zal deze reis ongetwijfeld nog héél vaak terugkeren!

Koffie, taart en gravel roads: op weg naar Sesriem!

Vandaag staat de rit van Mariental naar Sesriem op het programma: een tocht van zo’n 300 kilometer door het adembenemende Namibië. Voordat we de weidse leegte in trekken, moeten de auto’s natuurlijk eerst tot de nok toe worden volgetankt. Je wilt hier absoluut niet zonder benzine komen te zitten; de gebieden waar we doorheen rijden zijn extreem dunbevolkt en tankstations zijn hier schaarser dan water in de woestijn.

Net voorbij het tankstation maken we alweer een snelle stop. Niet voor de brandstof, maar om de auto’s officieel in de vierwielaandrijving (4WD) te zetten. De komende uren gaan we namelijk de bewoonde wereld definitief achter ons laten en inruilen voor de beruchte gravel roads.

Terwijl we stilstaan om de auto’s klaar te maken voor het grind, hebben we eigenlijk ook wel héél erg zin in koffie. Precies op dat moment ziet Dagmar in haar ooghoeken een klein restaurantje liggen. Het belooft verse koffie en lemon cake. Eerlijk is eerlijk: het ziet er aan de buitenkant behoorlijk uitgestorven uit, maar we besluiten de gok gewoon te wagen.

En wat zijn we blij dat we dat gedaan hebben! Het blijkt een fantastisch besluit. We krijgen de meest luchtige lemon cake voorgeschoteld die we óóit hebben geproefd. Zelfs de cappuccino’s zijn helemaal fantastisch. Zo zie je maar weer: de beste schatten vind je op de meest onverwachte, verlaten plekjes langs de weg.

Met een flinke dosis cafeïne en suiker in ons bloed zijn we helemaal klaar voor de stoffige kilometers richting Sesriem!

Slangenalarm in de rotsen!

De reis is werkelijk fantastisch en we kunnen lekker doorrijden. Het landschap blijft ons verbazen. Halverwege besluiten we even de benen te strekken; er duiken hier zulke schitterende rotsformaties op dat je ze gewoon van dichtbij móét ontdekken.

Terwijl José en Maks enthousiast aan de wandel gaan om de omgeving te verkennen, horen we ineens een stem roepen: “Kijk uit voor die cobra-slangen!”

Nou, je had ons moeten zien. We wisten werkelijk niet hoe snel we weer bij de auto moesten komen, haha! Gelukkig konden we er wel om lachen, Welkom in de échte wildernis!

Kamperen op een andere planeet: welkom in Sesriem!

Aan het einde van de middag kwamen we eindelijk aan in Sesriem, waar we de komende twee nachten verblijven op de Oasis Campsite. Dat betekent natuurlijk weer slapen in onze vertrouwde daktenten! Inmiddels kunnen we onszelf wel ervaren kampeerders noemen; het opzetten van de tenten gaat elke dag een stuk sneller. Een geoliede machine!

De locatie is werkelijk bizar, we wanen ons hier bijna op een andere planeet. Als we om ons heen kijken, zien we tot ver aan de horizon een gortdroge vlakte vol stenen en het typische, goudgele helmgras. Wat het extra gaaf maakt: we hebben alle drie een eigen ‘vertrek’ met een prachtige douche en toilet, gebouwd in een soort rond, stenen huisje. Het voelt bijna alsof we figuranten zijn in een sciencefictionserie, haha!

Het valt ons trouwens sowieso op hoe weinig bebouwing er is in deze regio rond de Sossusvlei. En áls er al campsites of lodges zijn, dan zijn ze allemaal opgetrokken in de camouflagekleuren van de woestijnomgeving. Het gaat perfect op in de natuur, werkelijk schitterend om te zien.

Een lege supermarkt en een snelle planwijziging

Het oorspronkelijke idee voor vanavond was om gezellig zelf te gaan koken, maar toen we het lokale shopje op de campsite binnenliepen, begonnen we direct te twijfelen. Wat bleek? De feestelijke opening van een grote, gloednieuwe supermarkt staat pas voor volgende week gepland… maar daar hebben we nu natuurlijk vrij weinig aan!

Met het zéér schaarse assortiment dat er nu lag, zagen we een culair hoogstandje bij de tent niet echt meer zitten. Gelukkig wisten we dat er op loopafstand een mooie lodge met een restaurant zat. De keuze was dan ook snel gemaakt: de pannen bleven in de auto en wij zijn heerlijk gaan uiteten!

Een overdadige BBQ en een vroege vogel-les in de Sossusvlei

Na een kwartiertje wandelen over een pikkedonker pad komen we aan bij de Sossusvlei Lodge. Volgens mij is iedereen die in dit dorpje wil eten hier verzameld – er is simpelweg ook niet veel anders! Het is allemaal nogal overdadig: een megabuffet aan voorgerechten en een waanzinnige BBQ. We schrikken eerlijk gezegd een beetje van al het vlees; het lijkt wel alsof het complete wildpark hier in stukjes op de grill ligt. Je zou er spontaan vegetariër van worden!

Ik houd het uiteindelijk bij een heerlijke stir-fry met lekker veel roerbakgroenten en noodles, al bezwijk ik aan het einde toch voor een klein stukje steak. Maar om nou impala en zebra te eten? Nee, dat gaat me echt een stap te ver. Na deze heerlijke en gezellige avond liggen we weer op tijd in ons bedje. Morgen staat er namelijk iets groots op het programma: we gaan de Sossusvlei ontdekken!

De wekker om 05:45 uur (en een wijze les…)

We hebben overal gehoord en gelezen dat je zónder pardon met zonsopgang op de duinen moet staan. De wekker gaat dus onbarmhartig vroeg: om 05:45 uur. Pijnlijk, maar hé, alles voor de perfecte foto’s!

Vol goede moed rijden we naar de ingang van het Nationaal Park. En daar stuiten we op een kleine verrassing… De eerste gate blijkt pas bij zonsopgang open te gaan, om half 8. Resultaat? We staan een klein uurtje te kleumen en te wachten, geconfronteerd met een héél strenge parkwachter die zijn ochtendhumeur overduidelijk niet thuis had gelaten.

Tip: Het is ons nu duidelijk hoe het zit. Wil je écht met zonsopgang ín het park zijn? Dan moet je kamperen op de camping die tussen gate één en gate twee ligt. Gate één gaat namelijk wél een uur voor zonsopgang open! Een goede les voor de volgende keer.

Klimmen op Dune 45

Maar goed, uiteindelijk zijn we binnen! Na een half uurtje rijden stoppen we bij de beroemde Dune 45. Hier klimmen we de waanzinnige, terracotta-rode zandmassa op. Het is een flinke, pittige klim door het losse zand, maar het uitzicht daarboven? Dat is werkelijk elke zweetdruppel dubbel en dwars waard!

Na de spectaculaire afdaling hebben we rammelende maagjes. We toveren het kookgerei tevoorschijn uit de auto en maken een full breakfast – inclusief heerlijke tosti’s – pal onderaan de duinen. Terwijl we daar zo zitten te eten, realiseren we ons: een mooiere locatie voor een ontbijt bestaat er simpelweg niet! Dit is puur genieten.

De Magie van Namib-Naukluft: Surrealistisch en Sensationeel. Het Namib-Naukluft National Park is gigantisch. Het heeft een totale oppervlakte van net iets minder dan 50.000 vierkante kilometer
In het westen vind je een eindeloze zee van abrikoos- tot dieprood gekleurde zandduinen – hoe feller de kleur, hoe ouder het zand – terwijl het oosten gedomineerd wordt door de ruige, rotsachtige Naukluft-bergen.

Zie je hier dadelijk een foto die zó mooi is dat hij in een tijdschrift past? Dan weet je hoe laat het is… Die is 100% zeker gemaakt door Dagmar en Giacomo! 📸✨
Na Dune 45 rijden we door naar misschien wel het meest bijzondere stukje Namibië, een plek waarvoor mensen vanuit de hele wereld hiernaartoe reizen: Deadvlei.

Wat is Deadvlei eigenlijk?

Het is een surrealistische, spierwitte kleivlakte diep verscholen tussen de hoogste torenhoge, vuuroranje zandduinen ter wereld. Wat het écht magisch maakt, zijn de eeuwenoude, zwartgeblakerde skeletten van kameeldoornbomen. Deze bomen stierven zo’n 900 jaar geleden toen het gebied volledig opdroogde, maar door de extreme hitte en droogte zijn ze nooit vergaan. Het contrast tussen de witte grond, zwarte bomen, oranje duinen en de strakblauwe lucht is simpelweg adembenemend.

Het advies negeren: Gas erop!

Voor de laatste kilometers naar de vlei is het officiële advies helder: parkeer je auto en stap over op de georganiseerde shuttles. Dit stuk bestaat namelijk uit diep, verraderlijk los zand en menig toerist komt hier hopeloos vast te zitten.

Maar ja, wie ons kent weet dat we wel in zijn voor een uitdaging. Overschakelen op een shuttle? Echt niet! Wij gaan voor het uiterste. Met onze drie stoere 4×4-auto’s negeren we de waarschuwingen en duiken we het diepe zand in.

Wat volgde was de meest waanzinnige rit van de hele week. Al slippend, schuivend en loeiend baanden we ons een weg door de woestijn. Het zand vloog alle kanten op, de adrenaline gierde door ons lijf, maar we hebben het gered! Wat zijn we ontzettend blij dat we dit keer de regels lekker aan onze laars hebben gelapt. Dit avontuur pakken ze ons nooit meer af!

Eenmaal geparkeerd ben je er trouwens nog niet: vanaf de parkeerplaats wacht er nog een pittige wandeling door de woestijn voordat je oog in oog staat met dit unieke stukje aarde. Inmiddels is het kwik flink gestegen en is het echt bloedheet geworden. Goed insmeren en water mee is hier absoluut geen overbodige luxe! Maar wauw, wat was het de zweetdruppels waard. We hebben fantastische foto’s geschoten (met dank aan het camera-arsenaal!) en keren daarna met een voldaan gevoel terug naar de ingang van het park.

Net voor de uitgang spotten we een restaurant en de timing is perfect: we rammelen van de trek. Tijd voor de lekkerste, welverdiende burgers van Namibië!

Canyons & Koude 🍻

Met de buikjes vol rijden we door naar onze laatste stop van de middag. Vlak naast onze campsite ligt namelijk nog een prachtig viewpoint over de nabijgelegen canyons. We kunnen het niet laten om nog even de benen te strekken en maken een fantastische wandeling over een pad dat dwars tussen de gigantische rotswanden door slingert.

We houden de wandeling bewust een beetje kort, want stiekem verlangen we nu echt naar een warme douche en een ijskoud biertje. Eenmaal terug op de camping is dat dan ook het eerste wat we doen, direct gevolgd door een fanatiek en gezellig potje Regenwormen.

Het is eigenlijk best grappig: werkelijk elke accommodatie waar we stoppen heeft een fantastisch, uitnodigend zwembad in de tuin liggen. Je zou bijna je zwemkleding alvast aantrekken!

De realiteit is in deze tijd van het jaar helaas net even anders… Ze zijn werkelijk ijs- en ijskoud! 🥶🏊‍♂️

Tenzij je zin hebt in een extreme Wim Hof-ijstraining, is erin springen geen strak plan. Dus veranderen we de tactiek: we laten de bikini’s en zwembroeken lekker onderin de tas zitten en genieten vanaf de ligbedjes maar gewoon van het prachtige uitzicht. Minstens zo fijn, en een stuk comfortabeler!

’s Avonds schuiven we voor de laatste keer aan bij het heerlijke buffet. Nu is het tijd om voor de allerlaatste keer onze vertrouwde daktent in te duiken. Slaap lekker vanuit de woestijn! 🌌⛺

Van de rode duinen naar de kust (met de beste appeltaart óóit)

Vandaag staat er een lange, maar waanzinnige dag on the road op het programma. We verruilen de rode zandzee van Sesriem en Sossusvlei voor de frisse kustlucht van Swakopmund. Gewapend met een tosti, een goede bak koffie, verse witte bolletjes voor onderweg én natuurlijk een volle tank, rijden we achter elkaar aan de leegte tegemoet. Het belooft weer een fantastische rit te worden!

De legendarische appeltaart van Solitaire

Onze eerste grote highlight bereiken we al binnen een uurtje: Solitaire. Hier heeft de beroemde McGregor’s Bakery de deuren geopend, een plek die bekendstaat om de beste appeltaart van het hele zuidelijk halfrond.

En geloof ons: daar is niks van gelogen! We bestellen een mega apple crumble (delen is hier écht een aanrader) en een topkwaliteit cappuccino. Het smaakt fantastisch. Naast appeltaart staat de bakkerij trouwens vol met ander lekkers, van vers gebakken pizza foccacia tot gigantische koeken. Disclaimer: we hopen binnenkort het geheime recept te delen op de Cookingqueens website!

Voordat we weer instappen, kletsen we nog even gezellig met onze nieuwe vrienden uit België en schieten we wat plaatjes. De ’tuin’ van Solitaire staat namelijk vol met fotogenieke, antieke en verroeste oldtimers. Een prachtig contrast met het woestijnzand.

Kleurenfeest en de Steenbokskeerkring

Snel weer door, want we zijn er nog lang niet. Het eerste deel van het Namib-Naukluft Park trakteert ons op een bizar mooi kleurenpalet: gele vlakten van woestijngras, met daarachter de terracotta duinen en in de verte de gitzwarte canyons. De contrasten zijn adembenemend. Na twee uur rijden veranderd het landschap en doemen er gigantische rotspartijen en tafelbergen met kaarsrechte, platte toppen op.

Natuurlijk stoppen we voor een iconische fotostop bij de Tropic of Capricorn (de Steenbokskeerkring). Dit is de officiële grens van de tropen, gemarkeerd door een houten fotolijst met coördinaten en het beroemde, compleet met stickers beplakte verkeersbord.

Lunch in de ‘middle of nowhere’

Niet veel later passeren we ruige leistenen rotsen, om vervolgens het laatste deel écht in het midden van de woestijn te rijden. Hier is het warm, gortdroog en intens vlak.

Tijd voor de lunch! Heel uitgebreid is het niet, maar met voor iedereen een vers wit bolletje en één grote pot Nutella is iedereen zielsgelukkig. Tja, een klein beetje Italiaanse traditie met hazelnootpasta doet het áltijd goed in de woestijn.

Hallo Swakopmund!

Gelukkig rijden we rond borreltijd Swakopmund binnen, via de route langs Walvisbaai. Het is toch een fijn gevoel dat deze self-drive dagen met onze stoere 4×4’s zo soepel verlopen. Geen lekke banden, geen autopech, helemaal top.

We parkeren de auto’s voor ons boutique hotel. Fancy Fritz B&B. En fancy is het zeker! Van de buitenkant zie je het niet direct, maar zodra we binnenstappen worden we onthaald met een heerlijk koel sapje. Het is waanzinnig mooi ingericht en de kamers zijn echt stunning.

Met onze leftover radlers en biertjes landen we even op onze kamers voor wat welverdiende ‘me-time’. ’s Avonds schuiven we aan bij The Tug, een heerlijk visrestaurant dat letterlijk op het water ligt.

Nu is het op tijd naar bed, want morgenochtend gaat de wekker alweer om half 7. Haha, het blijft een vol en fantastisch programma hier!

Omdat we zo vroeg op pad gaan, krijgen we een ontbijtje to go mee. Onze chauffeur staat al klaar om ons naar Ecomarine te brengen voor een kajaktour. Wat ons precies te wachten staat? Geen idee. We laten ons graag verrassen.

In Walvisbaai bestellen we eerst een koffie, waarna we overstappen in een andere jeep. Samen met Flo, onze enthousiaste tourleider, rijden we de lagune in. Tijdens de rit vertelt hij vol passie over de flamingo’s, de zoutwinning en de enorme zeehondenpopulatie in het gebied. Onderweg spotten we zelfs een paar jakhalzen die hier leven.

En dan zien we ze: zeehonden, overal! Grote groepen liggen bij elkaar op de zandbanken. Alleen dat uitzicht is al fantastisch. Ook heel veel kwallen in het water.

Bij het strand liggen de kajaks klaar. Na een korte uitleg over de do’s en don’ts trekken we een waterdicht jasje en broek aan en stappen we met z’n tweeën in de kajak. 🛶

We houden netjes afstand, maar dat blijkt helemaal niet nodig. De zeehonden zijn ontzettend nieuwsgierig en komen al snel om ons heen zwemmen en duikelen. Ook zien we in de verte nog een walvisstaart.Echt een bijzondere ervaring. Alsof dat nog niet genoeg is, besluit er zelfs eentje bij ons aan boord te klimmen. Mario weet niet wat hem overkomt. Hilarisch!

Na ruim een uur op het water stappen we weer aan wal. Daar worden we verwend met koffie, thee, broodjes en allerlei zoete snacks.

Wat een fantastische activiteit was dit!

Rond het middaguur zijn we terug in Swakopmund. Na een snelle douche trekken we meteen de stad in voor de lunch.

Swakopmund is een bijzonder stadje en met ruim 75.000 inwoners de op één na grootste stad van Namibië. Wanneer je vanuit Walvisbaai komt aanrijden, passeer je eerst het industriële gebied, waar de geur van de visverwerking je niet ontgaat.
Ook de lagune geeft een sterke geur af. Maar al snel maakt dat plaats voor een sfeervol kustplaatsje met duidelijke Duitse invloeden.

De kleurrijke huizen met hun puntdaken, sierlijke balkons en vakwerkdetails doen bijna Europees aan. Brede straten, historische gebouwen en gezellige terrasjes geven Swakopmund een unieke uitstraling. Alsof je even in een klein Duits kuststadje bent beland, midden in de Namibische woestijn.

Wij zijn hier in het laagseizoen en dat merk je meteen. De straten zijn rustig en soms lijkt het zelfs alsof we de stad bijna voor onszelf hebben.

Voor de lunch schuiven we aan bij Ankerplatz, heerlijk buiten in het zonnetje. We delen een pizza en proeven de voortreffelijke oryxpasta – een lokale specialiteit met vlees van de oryx, een antilope die veel voorkomt in Namibië.

Met goedgevulde buikjes en een koffie van de lokale Starbucks maken we ons klaar voor de volgende activiteit. Op naar nog meer avonturen! ✨

Alsof de ochtend nog niet indrukwekkend genoeg was geweest, stond er in de middag nóg een avontuur op ons te wachten: quadrijden door de woestijn!

Stiekem dachten we dat de dames lekker achterop mochten bij de mannen, maar niets was minder waar. Er stonden zes quads keurig op een rij te wachten. Iedereen kreeg zijn eigen voertuig.

Helm op en gáán!

De dames vonden het in het begin best spannend. Zo’n quad lijkt toch een stuk sneller en krachtiger als je er zelf op zit. Gelukkig reden we achter een gids aan die duidelijk aangaf wanneer we moesten afremmen, versnellen of een bocht moesten nemen. Al snel maakte de spanning plaats voor pure adrenaline.

Binnen tien minuten kreeg Giacomo al een reprimande. Tijdens de instructie was namelijk duidelijk verteld dat spinnen absoluut verboden was. Maar ja, sommige regels zijn blijkbaar moeilijk te weerstaan… Later hoorden we dat er stiekem tóch wat rondjes werden gedraaid zodra de instructeur even de andere kant op keek. Boefjes! Haha.

Hoe langer we reden, hoe meer vertrouwen iedereen kreeg. We scheurden over de zandpaden, slingerden langs de duinen en genoten van de eindeloze uitzichten over het gouden woestijnlandschap.

En toen kwam de finale: een steile afdaling van een hoge duin. Een soort vrije val naar beneden. Doodeng, maar wat een kick!

Beneden wachtte gelukkig een welverdiende beloning: een sundowner met bubbels en verse oesters, midden in de woestijn.

De fanatieke oesterliefhebbers genoten met volle teugen, terwijl Jo al kokhalzend probeerde zijn oester weg te krijgen. Mario had ondertussen weer iets anders om over te klagen: zijn alcoholvrije bubbels. Haha!

Met de zon die langzaam achter de duinen zakte, sloten we opnieuw een onvergetelijke dag af. Wat een combinatie: kajakken tussen nieuwsgierige zeehonden in de ochtend en racen door de woestijn in de middag. Namibië blijft ons verrassen. ✨

Gisteravond hebben we opnieuw heerlijk gegeten en eigenlijk liggen we hier elke avond lekker op tijd in bed.

Perfect ontbijt en vlucht naar Etosha

Vanmorgen stond het ontbijt bij Fritz alweer voor ons klaar. Zoals zo vaak in een bed & breakfast was ook dit ontbijt weer fantastisch. Aan alles was gedacht: een prachtig vruchtenyoghurtje in een mooi kopje, de lekkerste broodjes en heerlijke koffie. Een perfecte basis voor onze vlucht naar Etosha.

Het piepkleine vliegveldje, op slechts een paar kilometer rijden, bleek ook weer een unieke ervaring. Geen bagagecontrole of lange wachtrijen, maar gewoon een deur, een bankje en een hek. Opmerkelijk is wel het bankje met daarvoor een begraafplaats van kat Cessna. Tussen de kleine propellervliegtuigjes verscheen al snel ons toestel, bestuurd door kapitein Hector.

Hector is pas 24 jaar oud en brengt ons naar onze laatste bestemming van deze reis. Aan boord is plaats voor ongeveer twaalf passagiers. Geen uitgebreide veiligheidsdemonstratie, maar een paar korte mededelingen. Als lunch krijgen we een zakje koekjes, nootjes en wat crackers en een flesje water. Als voormalig stewardess heeft José de goodies uitgedeeld.

Tijdens de vlucht genieten we van een adembenemend uitzicht. Eén tip voor toekomstige reizigers: oordoppen zijn geen overbodige luxe!

Na de landing stappen we vrijwel direct uit naast onze accommodatie, waar de buggy van Mokuti al op ons staat te wachten. Met een verfrissend doekje en een lokaal welkomstdrankje worden we hartelijk ontvangen.

We kijken onze ogen uit. We zijn aangekomen in het paradijs!

Verwen paradijs Mokuti!

Na onze aankomst krijgen we een rondleiding over het terrein. Vol trots vertellen ze ons over hun nieuwe restaurant, dat zich op maar liefst acht meter hoogte bevindt. Het is pas een paar maanden geleden geopend en biedt een bijzondere ervaring: een rondleiding door een van de lokale stamoudsten, gevolgd door een diner op de bovenste verdieping.
Voor deze unieke belevenis moeten we wel iets extra’s betalen, maar een nieuwe ervaring slaan we natuurlijk nooit over!

De stammen die vroeger in het wildpark leefden, zijn inmiddels allemaal verhuisd naar de gebieden rondom het park. Langzaam passen ze zich aan het moderne leven aan. De oudere generatie draagt nog altijd traditionele kleding, terwijl de jeugd tegenwoordig naar school gaat en opgroeit tussen twee werelden.

Het restaurant zelf is werkelijk prachtig. We beginnen de avond met een heerlijke cocktail. Waar een aantal van ons al dagen naar uitkijkt, is natuurlijk een échte piña colada. Niet dat deze echt een lokaal drankje is… En die stelt absoluut niet teleur! Sterker nog: volgens de jeugd is dit een echte ‘beuker’ – een nieuw woord dat deze reis regelmatig voorbij komt. We liggen er iedere keer weer om in een deuk.

Diner op hoogte inclusief de mopaneworm🐛

Het diner start met een proeverij van allerlei lokale gerechten. Vol goede moed werken we alles naar binnen, inclusief de gefrituurde mopane. Pas daarna vertelt de bediening ons dat dit eigenlijk een rups is. Tja… dat is toch even schrikken! Mario voelt die mopaneworm de rest van de avond nog door zijn lijf kruipen.

We horen dat half juni een uitzonderlijk rustige periode is voor het hotel. Naast ons zitten er nog slechts twee andere gasten in het restaurant, maar toch hebben ze met veel zorg tafels gedekt voor zeker vijftig personen. Ze begrijpen heel goed dat het er op deze manier veel sfeervoller uitziet.
De bediening is ontzettend vriendelijk en de afgelopen dagen hebben we echt een band opgebouwd met de medewerkers. Als verrassing brengen ze aan het einde van de avond hun speciale Amarula-lied en bijbehorende dans ten gehore.

Tja de Amarula is daar een hit. Tip: maak eens onze romige Amarula Dom Pedro. Een zalig ijskoud drankje.

Avontuur in het hart van Etosha

Etosha National Park is een van de grootste en meest bijzondere wildparken van Afrika. Het park staat bekend om de enorme zoutvlakte die zelfs vanuit de ruimte zichtbaar is. Rond de vele waterplaatsen verzamelen zich olifanten, giraffen, zebra’s, springbokken en – als we geluk hebben – leeuwen, luipaarden en neushoorns.

De komende twee dagen verruilen naast luxe en comfort voor stoffige wegen, verrekijkers en eindeloos turen naar de horizon. Iedere bocht kan weer een nieuwe verrassing brengen, en juist dat maakt een safari in Etosha zo bijzonder.

Wat hand in hand gaat met een safari? De wekker die al om 06.00 uur afgaat. Gelukkig wordt dat ruimschoots goedgemaakt door een uitgebreid ontbijtbuffet en de allerlekkerste cappuccino.
In de vroege ochtend zijn de temperaturen nog verrassend laag. En hoewel een rit in een open safarivoertuig fantastisch is, kan het behoorlijk fris zijn. Gelukkig hebben ze hier van die ongelofelijk stijlvolle- not maar vooral warme – safari-capes die veel goedmaken.
Toch is een goede voorbereiding essentieel: een dikke sjaal, warme laagjes, een muts en zelfs handschoenen zijn absoluut geen overbodige luxe.
Maar eerlijk is eerlijk: die frisse ochtendlucht, de opkomende zon en de spanning van wat we straks gaan tegenkomen, maken het vroege opstaan meer dan waard.

Op zoek naar de Big Five!

We vallen meteen met onze neus in de boter, want al na een half uur spotten we twee cheeta’s. Deze elegante roofdieren jagen voornamelijk overdag en lopen doodgemoedereerd vlak voor onze auto langs. Ons geluk kan eigenlijk nu al niet meer op – onze dag is direct geslaagd.
Even later zien we in de verte ook een leeuw. Met een beetje inzoomen op onze telefoons ontdekken we zelfs dat hij achter een hyena aan rent. Ongelooflijk om dit met eigen ogen te mogen zien.

Verspreid door het park liggen verschillende natuurlijke waterbronnen en een aantal aangelegde drinkplaatsen. Dat is hard nodig, want het is hier ontzettend droog. Rond deze waterplaatsen is het een komen en gaan van dieren. Tijdens onze safari zien we giraffen die rustig komen aanwandelen, imposante elanden en groepen olifanten die zich tegoed doen aan het frisse water.

Het zijn de perfecte plekken voor een bijzonder ontbijt met uitzicht. Terwijl wij genieten van al dat moois, tovert onze chauffeur moeiteloos een uitgebreide ontbijtbox tevoorschijn. En alsof dat nog niet genoeg is, staat er later op de dag ook nog een gezellige borrelbox voor ons klaar.
Werkelijk aan alles is gedacht.

⚽️ Schermenjacht & De Slag om Oranje

Na alweer een heerlijk diner inclusief de lokale Malva pudding cake vonden we het tijd voor de belangrijkste hoofdvraag van de avond: waar is het scherm?! Vol goede moed vroegen we het hotelpersoneel of we ergens de WK-kraker van Oranje tegen Japan konden kijken. Nou, ze renden de benen uit hun lijf en deden werkelijk alle moeite, maar helaas… de techniek liet ons in de steek. Geen groot scherm voor ons.

Plan B dan maar! Om tien uur lag de hele bende horizontaal in bed, allemaal met de telefoon strak voor de neus geklemd. De oogjes waren inmiddels loodzwaar, en eerlijk is eerlijk: die eerste helft hielp ook niet echt mee. Het was zó saai dat de slaap het glansrijk won van het voetbal. Eén voor één vielen we als blokken in slaap. Eindstand uiteindelijk 2-2

🐆 De Dag van de Jackpot: Luipaardkoorts en een Witte Reus

De volgende dag brak aan en dat betekende: vroeg uit de veren voor de safari! Gehuld in onze heerlijk warme pakken stapten we de jeep in. Stiekem hadden we allemaal dezelfde vurige hoop: het zien van een luipaard. Dit machtige roofdier stond al zóveel jaar bovenaan ons verlanglijstje, niemand van ons had er ooit eentje in het echt gezien.

Oog in oog met de legende

Na een uurtje rijden was het raak. José spotte in haar ooghoek een schim… en ja hoor! Daar was dit prachtige, machtige beest. Het voelde bijna onwerkelijk om hier nu écht oog in oog mee te staan. De chauffeur trapte vol in de remmen. Wat volgde, was zonder twijfel het mooiste uur van onze hele vakantie.

De luipaard lag relaxed op een termietenheuvel, besloot toen doodleuk op te staan en liep recht op onze jeep af. Hij passeerde ons op een haar na om vervolgens weer op jacht te gaan, want meneer had honger! Exclusieve primeur: Onze chauffeur bleek een held. Hij fluisterde grijnzend: “Oké, we wachten heel even met dit doorgeven aan de andere jeeps…” Hoe gaaf is dat?! We hadden dit magische moment lekker even helemaal voor onszelf.
De wet van de wildernis

Je bent natuurlijk nooit écht alleen in zo’n park. De chauffeurs seinen elkaar altijd in zodra er een ‘highlight’ wordt gespot. Het nadeel? Soms sta je met een hele file jeeps om één dier heen. Het grote voordeel? Dankzij die achterklap zie je wel álle pareltjes van het park!

Een koninklijk slotakkoord 🦏

De middag bracht een heel andere ervaring. Het was heerlijk rustig en we zagen een prachtige, ruige kant van het park waar het wild zich even schuilhield. Een flink contrast met de hectische ochtend.

Maar de wildernis had nóg een verrassing voor ons in petto. Net een uurtje voordat we terug zouden rijden, stonden we plotseling oog in oog met een mega grote, indrukwekkende witte neushoorn. Een absoluut bizar en geweldig slotakkoord van een onvergetelijke safari!

Laaste avond in het prachtige Namibië

De laatste avond samen… en natuurlijk is dat de bonte avond! Het is ontzettend gezellig, maar er is vanavond ook ruimte voor een goed gesprek. Wat ging er goed, wat waren de zorgen en wat kan er een volgende keer beter?

Terwijl Giacomo zijn grootste zorg uitspreekt—dat hij vurig hoopt dat hij nóg eens zo’n mooie reis mag maken met paps en mams—springen de tranen me in de ogen. Een prachtig, emotioneel moment dat ons allemaal raakt. Want geloof me: er is werkelijk niets mooiers dan deze herinneringen te maken met je kinderen én je lieve schoondochter en -zoon.

De brok in de keel verdwijnt al snel als iedereen spontaan door elkaar begint te roepen wat de volgende bestemming moet worden! De plannen worden alweer gesmeed. Met een shotje Amarula proosten we op dit onvergetelijke avontuur, waarna we ons heerlijke bed in duiken. Morgen vliegen we naar huis… Wat een droomreis.

JoseMaraCQ